Daily Archives 10/07/2017

SPRAWNOŚCI CZ. III

Jeżeli dzięki ćwiczeniom dziecko rozwinie swoje sprawności, szybkość i dokładność jego ruchów wzrasta, dając mu większą satysfakcję. Towarzyszy temu lepsze samopoczucie i silniejsze motywy do dalszego doskonalenia ruchów poprzez praktykę. Jednakże praktyka musi być ograniczona w czasie ze względu na dostosowanie jej do poziomu rozwoju dziecka, aby mogło ono osiągnąć lepsze rezultaty. Ames (1940) stwierdziła, że niemowlęta, które badała, pomimo zastosowania ćwiczeń, nie wykazały żadnej poprawy ruchów. Te, które pełzały wolno, również wspinały się i chwytały wolno. Największa poprawa w chwytaniu i rzucaniu piłki pojawiła się dopiero po ukończeniu 2Va roku życia, chociaż stosowano ćwiczenia w okresie wcześniejszym (Hicks, 1930: Gutteridge, 1939: Gesell i inni 1940: Dusenberry, 1952).

Read More

SPRAWNOŚCI CZ. II

We wczesnych stadiach rozwoju sprawności ruchy są niezręczne, niezgrabne i nieskoordynowane. Pojawia się duża liczba ruchów niepotrzebnych, ponieważ różne niezbędne ruchy ciała są jeszcze nieskoordynowane, a dużo niepotrzebnych ruchów zostało opanowanych już wcześniej. Kiedy dziecko uczy się na przykład rzucać piłkę, to początkowo rzuca ją całym ciałem (Dusenberry, 1952), Twarz jest przy tym pełna ekspresji, tułów i nogi są bardzo zaangażowane w tej czynności, a ramiona i ręce nie pracują razem, lecz oddzielnie. Podobnie we wczesnym stadium uczenia się jazdy na wrotkach lub trzykołowym rowerze, niezręczne i nieoskoordynowane ruchy dziecka prowadzą do wielu upadków, zużywa ono nadmiar energii w celu osiągnięcia wyników, a mięśnie, które odgrywają ważną rolę w wykształceniu sprawności, są napięte (Garrison, 1952: Breckenridge i Vincent, 1955), Kontynuując ćwiczenia dziecko udoskonala swoje sprawności. Ruchy jego stają się zręczne, rytmiczne, skoordynowane i nie są już oddzielne, jak to miało miejsce we wczesnym stadium rozwoju uczenia się, ale stają się ruchami połączonymi w jedną zharmonizowaną całość (Jones, 1939: Gesell i inni, 1940: Kongsbury, 1946: Seils, 1951: Dusenberry, 1952). Breckenridge i Vincent (1955) wykazali, że „…niezręczność osiemnastomiesięcznego dziecka w chodzeniu przechodzi w niezgrabne całostopowe bieganie dwuletniego dziecka, następnie w coraz to doskonalszą sprawność oraz utrzymywanie równowagi u trzy- i czteroletniego dziecka: przed piątym rokiem życia rzadko można zauważyć u dziecka płynność i łatwość oraz wdzięk wykonywanych ruchów. To samo dotyczy jazdy na wrotkach i na rowerze”.

Read More

SPRAWNOŚCI

Po opanowaniu ogólnych ruchów, obejmujących zasadniczo duże przestrzenie ciała, jak na przykład sięganie, chodzenie, stanie, małe dziecko zaczyna wykształcać sprawności i bardziej precyzyjną koordynację, w której zasadniczą rolę odgrywają małe mięśnie. Sprawności te nie rozwiną się poprzez dojrzewanie, chociaż podstawą ich rozwoju jest dojrzałość systemu nerwowego i mięśni. Sprawności muszą być wyuczone, przy czym ważne jest, kiedy i w jaki sposób dziecko może je nabyć. Na podstawie badań, w których grupy kontrolne, nie poddawane ćwiczeniom, porównywano z grupami ćwiczebnymi, stwierdzono, że uczenie jest istotne dla rozwoju sprawności, jednakże musi być ono dokonywane w odpowiednim czasie. Na przykład, w bieganiu, skakaniu, rzucaniu, dzieci, które poddawano ćwiczeniom, zdecydowanie przewyższały te, których nie ćwiczono: ćwiczenia muszą być jednak skorelowane z dojrzałą gotowością do uczenia się (Hilgard, 1933: Gutteridge, 1939: Gesell i inni, 1940: Seils, 1951: Dusenberry, 1952).

Read More