Daily Archives 25/06/2017

Utrwalenie dominacji jednej ręki

Opóźnianie utrwalenia dominacji jednej ręki nad drugą jest niedobre, ponieważ prowadzi do zaburzeń, niepewności i niezręczności w czynnościach motorycznych. Prawdopodobne jest, że dziecko staje się uparte, oporne, negatywnie ustosunkowane do otoczenia i niezrównoważone. W konsekwencji powoduje to jąkanie się, niezdolność do czytania, pisania, zwłaszcza jeżeli chodzi o pismo w lustrze, pisania odwróconych liczb, trudności wymowy oraz poczucie małej wartości, wynikające z niezręczności i złej koordynacji motorycznej (Bringelson i Ru- therford, 1937: Hildreth, 1949, 1950: Bakwin, 1950). U większości dzieci, którym brak przewagi jednej ręki albo które uzyskują ją wolniej, używanie obu rąk jest nieco opóźnione (Hildreth, 1949). Ponadto są one społecznie słabsze w używaniu obu rąk, zwłaszcza w okresie ado- lescencji (Hildreth 1940, 1950). Dziecko, u którego brak przewagi jednej ręki, jest mniej silne, a jego ruchy nie są tak szybkie i dokładne jak ruchy dziecka prawo- lub leworęcznego (Burge, 1952).

Read More

WADY FIZYCZNE CZ. II

Skutki wad fizycznych. Ogólny poziom rozwoju dziecka mającego jakieś wady fizyczne jest zwykle niższy niż dziecka zdrowego. Dziecko niewidome ma powolny chód, gorzej radzi sobie z jedzeniem itp. niż dzieci normalnie widzące, dlatego ża koordynację oka – ręki musi zastąpić koordynacja ucha – ręki. W dodatku rodzice przez troskliwość utrudniają dziecku samodzielność działania, chroniąc je od możliwych uszkodzeń (Mikell, 1953). Wada często przeszkadza dziecku w uzyskaniu dobrych wyników szkolnych (Maxfield i Fjeld, 11952: Breckenridge i Vincent, 1955). Wpływ wad na wyniki szkolne zaostrza się w późniejszym wieku, a najbardziej u tych dzieci, które mają kilka wad, szczególnie zaś u dzieci z wadą wymowy. (Zintz, 1951). Ze względu na to, że wady fizyczne często ograniczają działanie dziecka i nie pozwalają na zdobycie pewnych umiejętości, które mają jego rówieśnicy, jest ono zwykle słabiej przystosowane społecznie (Cruickshang, 1951). Zachowanie jego jest inne, bardziej nie- społeczne niż dziecka, które nie ma tych wad (Zintz, 1951).

Read More

Mowa dwujęzyczna – kontynuacja

Uczenie dwóch języków równocześnie powoduje konieczność uczenia się dwóch słów dla każdego przedmiotu, który dziecko chce nazwać, albo dla każdej myśli, którą chce wyrazić. Wymaga ono również uczenia się dwóch systemów form gramatycznych, przeważnie zupełnie odmiennych. Jest to zadanie niełatwe dla uczniów szkoły średniej, a niezwykle trudne dla małego dziecka. Małe dziecko ucząc się dwóch języków równocześnie będzie prawdopodobnie mieszało słowa obu języków i dopiero gdy stanie się starsze będzie mogło łączyć je w dwa odrębne systemy językowe (Leopold, 1949).

Read More

Tematy rozmów dzieci

Starsze dzieci rozmawiają na szersze tematy, co jest wynikiem ich większego doświadczenia życiowego. Większość tematów ich rozmów skupia się wokół szkoły, zajęć szkolnych, naczycieli, lekcji, wyników nauczania, własnych rodzin, krewnych, ulubionych zwierząt domowych, zabaw, sportu, wycieczek, ubioru, filmu i innych form zabaw, które widziały, lub ich osobistych przeżyć (Zyve, 1927: Dawson, 1937). Wraz z wiekiem zwiększa się nie tylko liczba tematów poruszanych w rozmowach, ale także przechodzenie od zagadnień ogólnych do specyficznych (Dawson, 1937).

Read More