Monthly Archives Grudzień 2015

OPÓŹNIENIE W ROZWOJU MOTORYC7.NYM

Nie wszystkie dzieci przechodzą przez wyżej przedstawione stadia rozwoju motoryki w przeciętnym, względnie normalnym wieku życia. Dużo jest przypadków przyśpieszonego, jak też opóźnionego rozwoju.

Read More

Dziecko bez ojca

Zastanówmy się najpierw nad chłopcem pozbawionym ojca w następstwie rozwodu, śmierci czy adopcji dokonanej przez samotną kobietę. Nie miałoby sensu twierdzenie, że brak ojca jest dlań bez znaczenia lub że łatwo jest matce wyrównać mu to w inny sposób. Ale jeżeli problem rozwiązywany jest właściwie, dziecko — tak samo chłopiec jak dziewczynka — może wyrastać zupełnie dobrze przystosowane.

Read More

Oparzenie słoneczne cz. II

Wilgotny okład przy infekcjach skórnych do czasu porozumienia się z lekarzem. Jeżeli dziecko ma ropień, zastrzał czy zanokcicę (ropnie w okolicy paznokci rąk czy nóg), ropiejącą ranę ciętą czy jakąkolwiek tego typu infekcję skórną, musi być obejrzane przez lekarza. Do tego czasu powinno spokojnie posiedzieć, najlepiej w łóżku, z poszkodowaną ręką czy nogą ułożoną na poduszce.

Read More

Czego boją się dzieci

Mimo że środowisko chroni małe niemowlęta przed bodźcami wywołującymi obawę, to jednak przeżywają one niektóre rodzaje lęków. W końcu okresu niemowlęcego wzrasta częstość przeżywania strachu. Większość niemowląt boi się stale pewnych rzeczy, zwłaszcza tych, które kojarzy z głośnym hałasem lub upadkiem. Na ogół niemowlęta najczęściej boją się głośnych hałasów, zwierząt, obcych ludzi, nieznanych miejsc lub przedmiotów, szybkich zmian miejsca, przebywania w samotności i bólu (Watson, 1925: Hagman, 1932: Jersild i Holmes, 1935: Holmes, 1936: Jersild, 1936, 1954, 1954a: Lawton, 1938: Merry i Merry, 1950: Garrison, 1952: Breckenridge i Vincent, 1955).

Read More

Istnieje wiele przyczyn agresywności

Która z nich będzie dominującą w określonym wieku, zależy to w dużym stopniu od indywidualności dziecka. Źródłem agresywności może być pragnienie dziecka, aby mieć uznanie i aby móc okazać swoją wyższość. Agresywność może być formą działania samozachowawczego, wynikającego stąd, że dziecko czuje się niepewne i znajduje się w defensywie. Może ona być również wyrazem zazdrości. U małych dzieci agresywność przejawia się w biciu ¡nnych dzieci, przeciwstawaniu się temu, co robią inne, we włączaniu się do grupy, w której jest niepożądane, albo zabieraniu bez pozwolenia czegoś, co należy do innego dziecka (Appel, 1942: Gardner, 1952: Jersild, 1954: Breckenridge i Vincent, 1955). Niekiedy agresywność jest wynikiem niewłaściwych stosunków społecznych, podczas gdy innym razem oznacza postęp w uspołecznianiu dziecka (Jersild i Fitę, 1939). Wśród małych dzieci spotyka się na ogół mniej agresywności niż wśród starszych, a to przede wszystkim dlatego, że kontakty ich z innymi dziećmi są rzadsze i krótsze niż kontakty dzieci starszych i w wyniku tego mają one mniej okazji do agresywności (Muste i Sharpe, 1947). Około trzeciego roku życia dziecka, jak jego kontakty z innymi dziećmi stają się coraz częstsze, zaznacza się wyraźny wzrost agresywności (lig i inni, 1949).

Read More

Istnieje wiele przyczyn agresywności cz. III

Miejsce, jakie dziecko zajmuje wśród rodzeństwa, wpływa na liczbę i siłę aktów agresji. Starsze dzieci z rodzeństwa są mniej agresywne niż młodsze i niż dzieci jedynacy, (P. S. Sears, 1951). Przedstawiono to na rys. 40. Badania wykazały, że stosunek matki do dziecka jest doniosłym czynnikiem kształtującym agresję dziecka. Matka, która łaje dziecko za jego agresję, która uważa, że kara jest skutecznym środkiem wychowawczym i że dlatego obowiązkiem jej jest karać, wyzwala agresję dziecka (Nowlis, 1952). Liczba nieporozumień, które dziecko wywołuje, jest ściśle związana z ogólną aktywnością dziecka. Im bardziej dziecko jest ruchliwe i im więcej kontaktów ma z dziećmi, tym więcej wywołuje nieporozumień (Jersild, 1954). Wreszcie nieporozumienia zależą od rodzaju kierownictwa, jakie dorośli roztaczają nad współżyciem dziecka z innymi dziećmi (Jersild i Markey, 1935: Fitę, 1940: Appel, 1942: Chittenden, 1942: Bailey, 1946: Jersild, 1954: Breckenridge i Vincent, 1955).

Read More

Prawidłowości reakcji strachu

Trudno jest przewidzieć, kiedy dziecko przejawi strach, i co go wywoła. Strach nie jest zależny od danego bodźca, na przykład od głośnego hałasu, lecz od całokształtu okoliczności: sposobu zadziałania bodźca, poprzedniego doświadczenia dziecka, jego aktualnej kondycji fizycznej i psychicznej oraz szeregu innych warunków. W takich samych okolicznościach jedno dziecko przejawia strach, a drugie nie przejawia go wcale. Na ogół można przewidzieć, czy dane dziecko będzie reagowało lękiem w pewnej sytuacji. Znając przeszłość dziecka, jego dotychczasową skłonność do obaw oraz obecną kondycję fizyczną i psychiczną, można przewidzieć, jak silnie będzie ono reagowało na dany bodziec strachu.

Read More

Krzyk

W pierwszych dniach życia większość wokalizacji noworodka przejawia się w formie krzyku (Irwin i Chen, 1946: McCarthy, 1952, 1954). Pierwszy krzyk noworodka jest „nagłym oddechem” (Ribble, 1943). Jest on nieregularny i niekontrolowany (Lynip, 1951). W pierwszych dwóch tygodniach życia krzyk pojawia się w nieregularnych odstępach, często podczas snu. Niemowlę bez wyraźnej przyczyny zaczyna intensywnie krzyczeć. Towarzyszy temu zaczerwienienie skóry i występowanie plam, zaciskanie pięści, wyprostowywanie i zginanie kończyn, duża aktywność całego ciała, nieregularny i długi oddech oraz wzrost tempa pulsu. Niektóre niemowlęta wstrzymują w tym czasie oddech, nie pojawiają się jednak jeszcze łzy. Krzyk kończy się nagle albo spontanicznie lub na skutek interwencji matki (Stewart i inni, 1954),

Read More

Reakcje radości – kontynuacja

Szczegółowe badania nad wyrazem uśmiechu i śmiechu małych dzieci wykazują, że uśmiech zmienia się znacznie w miarę jak dziecko podrasta. W okresie dwunastu tygodni uśmiech wyrażał się przez zaokrąglanie i otwarcie ust, skurcz warg i innych mięśni twarzy, wysunięcie brody i wydawanie głosu „ah-ah”. W okresie trzydziestu dwóch tygodni usta otwierały się tak, że podnosiły się policzki, język wysuwał się ku przodowi, dziąsła wystawały, oczy przymykały się tworząc fałdki przy zewnętrznych kącikach, ręce i nogi były ustawicznie ruchliwe, a wydawane dźwięki podobne były do żargonu i połączone z gaworzeniem. Około pierwszego roku życia zaznaczyło się duże zróżnicowanie uśmiechu u rozmaitych dzieci.

Read More