Daily Archives 16/12/2015

Dźwięki „wybuchowe“ i gaworzenie

Wraz z krzykiem, w pierwszych miesiącach życia dziecka można słyszeć dużo prostych dźwięków. Pięćdziesiąt procent wszystkich dźwięków wydawanych przez niemowlę stanowi h przydechowe, które wiąże się z łapaniem powietrza podczas oddechu (Irwin, 1947,1947a: McCarthy, 1952, 1954). Później pojawiają się dźwięki towarzyszące bólowi i niesmakowi oraz piszczeniu z radości, ziewaniu, kichaniu, westchnieniom, kaszlowi: pojawiają się gardłowe dźwięki i szemrania, oraz dźwięki naśladujące krzyki zwierząt, takie jak: kwiczenie prosięcia, beczenie kozy. Do czwartego miesiąca życia nie pojawiają się dźwięki nosowe (Blanton, 1917: Shirley, 1933: Lynip, 1951: McCarthy, 1952, 1954: Havighurst, 1953: Jersild, 1954).

Read More

Przeskakiwanie i podskakiwanie

Przeskakiwanie i podskakiwanie są odmianami ruchów skakania. Chociaż dzieci próbują podskakiwać przed ukończeniem trzeciego roku życia, to jednak nie opanują tej czynności wcześniej niż w siódmym, ósmym roku życia. Skakanie na dwóch nogach występowało przed skakaniem na jednej nodze. Po osiągnięciu dobrej sprawności w skakaniu, dziecko wprowadzało modyfikację w postaci skakania do tylu albo też obracania się w czasie skakania. Ze względu na to, że przeskakiwanie jest trudniejsze do opanowania przez dzieci niż podskakiwanie, zaledwie kilkoro dzieci może tę czynność opanować w szóstym roku życia. Ucząc się przeskakiwania, dziecko najpierw wprowadza skok lub podskok w biegu. Wtedy skacze jedną nogą, a drugiej używa jak w biegu. Później skacze ono obiema nogami, a skoro się w tym wprawi, wprowadza takie zmiany, jak skrzyżowanie nóg, wirowanie albo też skakanie w bok (Gutteridge, 1939).

Read More

Poziom społeczno-ekonomiczny cz. II

Chociaż inteligencja może odgrywać pewną rolę w powstaniu tych różnic w rozwoju mowy, to jednak należy wziąć pod uwagę wpływ czynników środowiskowych. Do czynników środowiskowych, które silnie oddziałują na rozwój mowy dziecka, należą: większa ilość czasu, jaką dziecko poświęca na oglądanie książek, udział w twórczych zabawach, częste słuchanie opowiadań i czytanie, szersze grono osób dorosłych, z którymi dziecko przebywa, oraz większe grono rówieśników do wspólnych zabaw (Van Alstyne, 1929). Dzieci przebywające przeważnie w towarzystwie dorosłych zaczynają mówić znacznie wcześniej niż dzieci obcujące najczęściej z innymi dziećmi. Dziecko ze środowiska bogatszego będzie prawdopodobnie więcej przebywało z rodzicami, głównie z matką, w przeciwieństwie do dzieci pochodzących z warstw uboższych, w których matki przeważnie pracują zarobkowo lub też mają wiele obowiązków domowych, nie pozwalających im poświęcać dziecku więcej czasu (Jersild, 1954). W dodatku rodzice z bogatszych grup uważają, że rozwój mowy dziecka jest bardzo ważny nie tylko jako odbicie warunków domowych i wychowania, ale także jest warunkiem powodzenia w życiu. W rezultacie dziecko z wyższych-warstw społecznych jest nie tylko zachęcane, ale nawet zmuszane do wczesnego i poprawnego mówienia (Merry i Merry, 1950).

Read More