Daily Archives 15/12/2015

Wymowa – kontynuacja

Istnieje wiele problemów, które w sposób pośredni lub bezpośredni wiążą się z defektami mowy, a które mogą wzmacniać zaburzenia już istniejące. Należą do nich: zmuszanie do jedzenia, zaparcie, moczenie się, bezsenność, wyolbrzymione obawy, przykry sen (Beckey, 1942: Glasner, 1949). Zaburzenia mowy, szczególnie u dzieci starszych, powodują niepowodzenia w pracy szkolnej, rozluźnienie kontaktu z rodzicami, wskutek czego dziecko czuje się w domu niepewnie. Defekty mowy wpływają także na atmosferę domową i na postawę członków rodziny w stosunku do dziecka. Wpływają na jego późniejszą pracę zawodową, na poczucie własnej wartości i osobiste przystosowanie się do środowiska (Raport Towarzystwa A.S.H.A., 1952).

Read More

Społeczne zachowanie się w późniejszym dziecięctwie cz. II

Już przed zakończeniem pierwszej klasy można zauważyć znaczny postęp w ogólnej dojrzałości dziecka przejawiający się w jego zaradności, pewności siebie, niezależności, opanowaniu i gotowości do podejmowania zobowiązań. Stopień dojrzałości dziecka zależy tu od sposobów wychowania rodzinnego w okresie przedszkolnym (Harris, 1954: Harris i inni, 1954, 1954a). Większość dzieci wykazuje postęp w umiejętności obcowania z innymi dziećmi, a wiele dzieci, które uważano poprzednio za „dzieci trudne”, przejawia postęp w dostosowaniu się po wstępnych doświadczeniach, jakie zdobywa pod wpływem czynników uspołeczniających w szkole (Stendler i Joung, 1951). Jednak nie zachodzi tu nagła zmiana postaw społecznych w chwili, gdy dziecko wchodzi do dużej grupy dziecięcej w szkole. Przeciwnie, mamy tu do czynienia ze stopniowym rozwojem dziecka i przystosowaniem się do grupy, co trwa od szóstego do ósmego roku życia.

Read More

Bracia i siostry przejmują postawy rodziców

Dziewczynka, obecnie 7- -łetnia, cierpi na wrodzony paraliż mózgowy. Rozwój umysłowy jest zupełnie prawidłowy, ale mowa dziecka jest trudno zrozumiała, a przez twarz i kończyny przebiegają nieustanne kurcze, których mała praktycznie nie kontroluje.

Read More

Poziom społeczno-ekonomiczny

Badania nad zależnością mowy od społeczno-ekonomicznego poziomu rodziny wykazały, że dzieci pochodzące z uboższych środowisk społecznych są w porównaniu z dziećmi z zamożniejszych środowisk opóźnione w rozwoju. Przyczyną tego mogą być bądź to różnice inteligencji, bądź też brak możliwości uczenia się, bądź obydwa te czynniki razem. Jeśli chodzi o formy wokalizacji o charakterze czysto instynktowym, jak na przykład krzyk, to między niemowlętami pochodzącymi z tych dwóch klas społecznych nie zauważono wyraźnych różnic (Hetzer i Reindorf, 1928). Porównania dotyczące opanowania wymowy dźwięków w pierwszym roku życia przez niemowlęta pochodzące z rodzin kupieckich, urzędniczych i pracujących w wolnych zawodach oraz przez niemowlęta pochodzące z klasy robotniczej nie wykazały wyraźnej różnicy. Większy zakres dźwięków zawierała mowa małych dzieci pochodzących z grup zamożniejszych (Irwin, 1948, 1948a).

Read More

Zmiany w nasileniu uczuć

W pewnych okresach życia jedne uczucia są silniejsze, a inne słabsze. Te, które dawniej były słabe, później stają się silne. Na przykład, małe dzieci są bardzo nieśmiałe wobec obcych osób i w obcych miejscach. Później, kiedy przekonują się, że nie ma powodu do obawy, nieśmiałość ich ustępuje. Również przejściowe „napady” złego humoru osiągają punkt szczytowy jeszcze w okresie przedszkolnym, a po rozpoczęciu nauki szkolnej intensywność i częstość ich występowania zmniejsza się (Goodenough, 1931: Merry i Merry, 1950). Rysunek 36 wykazuje zmiany zachodzące w tych czterech rodzajach uczuć. Ta widoczna nietrwałość nasilenia uczuć jest częściowo wynikiem zmiany siły popędu, częściowo wynikiem rozwoju intelektualnego, a częściowo zmian w zainteresowaniach dziecka. Cole (1954) stwierdza, że „dziecko w trzecim roku nauki może nagle przekonać się, iż praca szkolna ma charakter współzawodnictwa i to może wzbudzić w nim uczucie zawstydzenia, że pozostaje w tyle w porównaniu z innymi kolegami w klasie”.

Read More

Kojarzenie znaczeń

Kojarzenie znaczenia dźwięków odbywa się według metody odruchów warunkowych. Niektóre dźwięki wypowiada- dane przez niemowlę są powtarzane w pewnych sytuacjach przez osoby z otoczenia tak długo aż niemowlę nauczy się wiązać je z tymi sytuacjami (Havighurst, 1953). Jeżeli osoba z zewnątrz wypowiada słowo, poda- jąc równocześnie dziecku jakiś przedmiot, dziecko uczy się po kilku powtórzeniach, że ta szczególna kombinacja dźwięków zastępuje ten przedmiot. Im częściej niemowlę albo małe dziecko widzi przedmiot, którego nazwę wypowiada się, tym szybciej wyjdzie ono ze stadium „papugi”, w którym jedynie naśladuje słowa słyszane, i wkroczy w tę fazę rozwoju języka, która bez zastrzeżeń może być nazwana „prawdziwą mową”. Rysunek 30 przedstawia, w jaki sposób dziecko kojarzy słowo ze znaczeniem.

Read More

Złamania

Dość kruche kości człowieka dorosłego łamią się w dosłownym znaczeniu tego słowa. Bardziej miękkie kości dziecka najczęściej wyginają się i lekko rozszczepiają (niczym młode gałązki). Inny typ złamania u dziecka to nadłamanie lub złamanie kości u samej nasady. Zdarza się to szczególnie w nadgarstku. (Przy nadłamaniu kości u nasady może nie być początkowo wyraźnych objawów, nawet na zdjęciu rentgenowskim.) Jeśli dziecko ma poważne złamanie, będzie ono łatwo dostrzegalne dla każdego. Częste są jednak złamania bez wyraźnych deformacji. Noga złamana w kostce często nie wygląda na zniekształconą, ale pojawia się wyraźny obrzęk i bolesność. Po jakimś czasie powstają zasinienia. Jedynie lekarz może odróżnić poważne zwichnięcie w kostce od złamania i często potrzebne mu do tego zdjęcie rentgenowskie. Ręka w nadgarstku może ulec złamaniu z tak niewielkim odkształceniem, że naprawdę trudno podejrzewać złamanie. Kości palców u ręki często ulegają złamaniu przy chwytaniu piłki. Występuje jedynie obrzęk i później nieznaczne zasinienie. Łatwo o nadłamanie kręgu (jednej z kości kręgosłupa), gdy dziecko upadnie na wznak. Na zewnątrz nic nie widać, ale dziecko skarży się na ból przy schylaniu się lub kiedy skacze i biega. Podsumowując, zawsze należy podejrzewać złamanie, jeśli utrzymuje się bolesność kończyny, nie ustępuje obrzęk, pojawiają się zasinienia.

Read More

Współczucie

Współczucie jest formą zachowania się społecznego, w której dziecko ulega wpływowi stanu uczuciowego doświadczanego przez inną jednostkę, zarówno przez dorosłego, jak i dziecko. Wyczerpujące studium nad badaniem współczucia dzieci w żłobkach wskazało na szereg doniosłych faktów związanych z tą formą społecznego zachowania się małych dzieci, U dzieci dwu- i trzyletnich na ogół nie wywoływały współczucia takie zjawiska, jak rany, obrzęki, guzy, lekkie torsje, które u dorosłego spowodować mogą złe samopoczucie albo chorobę: nie wzbudzały też współczucia opowiadania o Czerwonym Kapturku zjadanym przez wilka, obrazki przedstawiające nieszczęśliwe wypadki, pogrzeby, ludzi ułomnych i ludzi chodzących na szczudłach. Trzylatki przeważnie, choć nie zawsze, współczują ludziom, którzy mają przykry wygląd ze względu na obandażowanie, ślepotę, skażenie cery, czerwone obrzęki, szramy albo blizny: reagują one ponadto współczuciem na pozbawienie kogoś zabawki, pokarmu albo matki, na sytuacje takie, jak przerwanie komuś zabawy w guziki albo jazdy na rowerze, na ograniczanie aktywności dziecka, które ma leżeć spokojnie w łóżeczku, na frustracje w działaniu, na zaatakowanie jednego dziecka przez drugie, na nieporadne wykonywanie podjętego zadania, na przewrócenie się, płacz albo krzyk.

Read More