Daily Archives 11/12/2015

Istnieje wiele przyczyn agresywności cz. II

Rodzaj agresji, stosowanych przez dziecko, zależy od licznych czynników, takich jak rodzaj środowiska, w którym ono żyje, postawa rodziców albo nauczycieli wobec niego i typy dzieci, z którymi ono obcuje (Body, 1955). To, jak silna jest agresja dziecka, zależy przede wszystkim od stopnia frustracji (Ferguson, 1954). Dzieci nieprzystosowane do otoczenia są w każdym wieku wyraźnie mniej zdolne do opanowania swoich reakcji agresywnych niż dzieci społecznie przystosowane. Nie przyswoiły sobie one wzoru społecznie dopuszczalnej reakcji na frustrację albo też, w czasie naśladowania, wzór ten okazał się za trudny do przyjęcia, (Rosenzweig i Mirmow, 1950: Rosenzweig i Rosenzweig, 1952). Chcąc się przystosować i wejść w środowisko społeczne dziecko w miarę jak pod- rasta musi albo zmienić swoje agresywne zamiary, albo też stopniowo przerzucić je na przedmioty pozaosobowe (Gardner, 1952).

Read More

Radość, przyjemność, zadowolenie – kontynuacja

Chociaż wiele podobnych bodźców wywołujących reakcję radości u niemowląt wywołuje także reakcje radości u dzieci przedszkolnych, to jednak dziecko przedszkolne reaguje na bardziej różnorodne bodźce niż niemowlę i ulega wpływom sytuacji, w których znajdują się inne dzieci. Jego przyjemność pochodzi głównie z wykonywania czynności wspólnie z innymi dziećmi. Radość jest szczególnie silna, kiedy dziecko osiąga więcej niż inni. Jest zadowolone z nowych odkryć, zwłaszcza wtedy, gdy napotykało przy nich trudności. Lubi inicjować zabawę i przewodzić wprowadzając do zabaw elementy humoru. Dokuczanie innym, płatanie figlów i stawianie zwierząt lub innych dzieci w kłopotliwej sytuacji, daje mu uczucie wyższości i zadowolenie.

Read More

Sądowe przyznanie opieki nad dzieckiem

W pierwszych trzech ćwierćwieczach naszego stulecia zakładano, że w interesie dziecka, przynajmniej do jego pełnoletności, leży zamieszkiwanie z matką i jej sąd przyznawał opiekę nad dzieckiem, chyba że wyraźnie się do tego z takich czy innych względów nie nadawała. (Warto wiedzieć, że w wieku dziewiętnastym i w poprzednich, gdy rozwód byl rzadkością, opiekę nad dziećmi przyznawano zwykle ojcu, wychodząc z założenia, iż dzieci stanowią własność ojca.)

Read More

Rola uczenia się – kontynuacja

Kontynuując eksperyment Watson i Raynor stwierdzili, że strach Alberta przed szczurem rozszerzył się na przedmioty podobne, takie jak królik, pies, skórka foki, futro, których przed eksperymentem Albert nie obawiał się. Przenoszenie reakcji emocjonalnych na inne bodźce może być całkowicie bezpośrednie, specyficzne albo skojarzone. Może ono obejmować każde fazy pośrednie, kiedy dziecku w marzeniach sennych przedstawiają się przedmioty, które je przestraszyły, i wobec tego boi się ciemności. Jersild (1954) podkreślił, że „…najistotniejszym elementem przejawiającym się w przenoszeniu reakcji jest fakt, że coś musiało dziecko przestraszyć lub wywołało u niego obawę lub strach. Uwarunkowanie samo przez się nie przyczynia się do powstania uczuć strachu, lecz dostarczenie przedmiotu, stworzenie warunku lub okoliczności, które, skojarzone z poprzednim bodźcem wywołującym uczucie strachu, dają nową reakcję strachu” (str. 345).

Read More

Bodźce wywołujące sympatię

Badania nad niemowlętami i małymi dziećmi wykazały, że występuje pewna prawidłowość w rodzajach bodźców wywołujących sympatię. Niemowlę poniżej pięciu miesięcy życia przejawia ogólną sympatię do wszystkich osób, które odnoszą się do niego przyjaźnie. W drugiej połowie pierwszego roku życia darzy sympatią osoby znane, jednakże i obce osoby mogą szybko zdobyć jego sympatię. W drugim roku życia dziecko darzy sympatią zabawki i inne przedmioty stanowiące jego własność. W następnym roku życia żywi sympatię do innych dzieci {Banham, 1950). W tym czasie zabawki, ulubione zwierzęta, a nawet przedmioty martwe, jak: koc, łyżka, stary sweter budzą w dziecku uczucie przywiązania (Jersild, 1954). W okresie przedszkolnym uczucia sympatii dziecka koncentrują się głównie na członkach rodziny. W obrębie grupy rodzinnej sympatia dziecka dla poszczególnych członków różni się stopniem nasilenia i zależy przede wszystkim od tego, jakie są stosunki dziecka z nimi. Większość małych dzieci lubi bardziej matkę niż ojca. Różnice te zwiększają się jeszcze w miarę jak dzieci rosną. Wyjaśniono to faktem, że matka jest bardziej stałym towarzyszem dziecka niż ojciec, a gdy dziecko podrasta, funkcje ojca z reguły związane są z utrzymaniem go w karności. Gdy dziecko kończy sześć lat, ojciec już się z nim nie bawi, częściej je karze i daje mu mniej prezentów. W przypadku rodzeństwa, sympatia zależy głównie od tego, w jaki sposób ono z dzieckiem postępuje.

Read More