Daily Archives 10/12/2015

Praworęczność i leworęczność

Nie ma powodów do twierdzenia, że prawa ręka ma wyższość nad lewą, lub że ludzie praworęczni mają przewagę nad leworęcznymi. Ustaliło się jednak przekonanie, że prawa ręka jest bardziej potrzebna i nasza kultura została uformowana na tej tradycji. Hildreth (1949) wykazała że „…prawdopodobnie wybór prawej ręki w początkowym okresie cywilizacji był sztuczny. We wszystkich wydarzeniach poprzednich czasów przeważała praworęczność”. Dowodzą tego badania archeologiczne- narzędzi używanych w wieku kamienia i czasach prehistorycznych, jak również wszystkie wzmianki dotyczące człowieka cywilizowanego. W tym sensie Hildreth wyjaśnia „…praworęczność jest umową kulturową, według której wychowana jest większość ludzi i do której jest wygodnie przystosować się. W cywilizacji, która nie ma uprzedzeń, leworęczność mogłaby być tak powszechna, jak praworęczność, ponieważ obie ręce mogą być jednakowo użyteczne”. Zamiast tego, jak podkreśla Dayhaw (1953) „… nasz współczesny świat jest jednostronny”. Maszyny,’ urządzenia domowe, przybory sportowe, metody nauczania, biurka, szuflady, oświetlenie w naszym współczesnym wieku, maszyny są wszystkie planowane i wykonane dla praworęcznych. W cywilizacji ludzi praworęcznych z pewnością wygodniejsza jest praworęczność. Zachodzi także wiele praktycznych trudności towarzyszących leworęcz- ności, zwłaszcza związanych z uczeniem. Dziecku leworęcznemu trudno jest przystosować się do urządzeń wykonanych dla praworęcznych oraz uczyć się gier i sportów na przyrządach planowanych dla praworęcznych, a nawet mogą pojawić się w tym względzie zahamowania (Jersild, 1954). Wraz z wiekiem dzieci praworęczne wykazują większą szybkość, dokładność i silę niż dzieci leworęczne (Burge, 1952). Rysunek 28 wskazuje jak trudno jest uczyć się dziecku leworęcznemu według wzoru przystosowanego dla dziecka praworęcznego.

Read More

Złość u starszych dzieci

U starszych dzieci złość wywołana jest przez sprzeciwianie się ich dążeniom, przeszkadzanie w aktualnym działaniu, ustawiczne wynajdywanie błędów, poszturchiwanie, „pouczanie” albo robienie niekorzystnych porównań z innymi dziećmi. Dziecko złości się także z powodu własnych pomyłek i własnej nieporadności oraz kiedy wyczuwa, że jest niesłusznie karane, lekceważone, pomijane lub ośmieszane przez inne.dzieci. Z chwilą gdy zainteresowania dziecka rozszerzają się poza dom, pojawia się więcej bodźców do złości i obaw (Jersild i Tasch, 1949: Jersild, 1954a). Chłopcy irytują się łatwo pod wpływem takich niekorzystnych sytuacji i przeszkód, jak upływ powietrza z roweru, przykry zapach, konieczność zajęcia się czymś nielubianym, niepowodzenie i nie otrzymanie czegoś, co im obiecano, natomiast dziewczęta irytują się głównie z powodu zakazów bawienia się poza domem, obcinania włosów oraz bicia (Zeligs, 1941).

Read More

Rozwój społeczny – kontynuacja

Uspołecznianie i uczenie się współżycia w środowisku społecznym jest procesem trudnym: wskazują na to badania przeprowadzone nad dorosłymi, od których żądano, aby przypomnieli sobie przyjemne i nieprzyjemne doświadczenia z rozmaitych okresów dzieciństwa. W jednym z badań okazało się, że nieprzyjemne doświadczenia przeważały w późniejszym dzieciństwie, tzn. między szóstym a dwunastym rokiem życia. Przeważająca liczba wspomnień, związanych z nieprzyjemnymi doświadczeniami, dotyczyła trudności współżycia w środowisku społecznym, a szczególnie było to: zmuszanie dziecka do robienia czegoś nieprzyjemnego, wyśmiewanie i karcenie go, walki z przyjaciółmi i wywoływanie w nim poczucia winy (Thompson i Witryol, 1948), Bardzo małe dzieci w pierwszych doświadczeniach poza domem doznają zaburzeń uczuciowych. Im dzieci są młodsze, tym więcej zaburzeń wywołują w nich te doświadczenia (Heathers, 1954).

Read More

Czego boją się dzieci cz. II

Z początku strach wśród małych dzieci ma charakter ogólny, a nie specyficzny, i jest on raczej rodzajem paniki albo napięciem emocjonalnym, a nie rzeczywistym strachem przed danym przedmiotem. Później staje się on bardziej specyficzny i kojarzy się ze specjalnymi przedmiotami, ludźmi lub sytuacjami. Na przykład, bardzo małe dziecko wyraża przestrach wobec niezwykłych zdarzeń, jak choroba, lub na skutek nowych metod wychowawczych, jak sadzanie na nocniku lub karmienie za pomocą różnych nowych przyborów, albo odłączenie od ukochanych osób, a szczególnie od matki. Później tego rodzaju ogólne przeżycia zastępują bardziej specyficzne rodzaje strachu, skojarzone z przebytymi doświadczeniami.

Read More

Głuchonieme dziecko

W nieznacznym lub umiarkowanym stopniu upośledzony słuch wymaga specjalnych ćwiczeń w odczytywaniu mowy z układu ust mówiącego, ćwiczeń poprawnej wymowy i korzystania z aparatu słuchowego. Gdy te warunki zostaną spełnione, dziecko może zwykle uczęszczać do normalnej szkoły.

Read More

CZYNNIKI WPŁYWAJĄCE NA EMOCJONALNOSĆ CZ. II

Pora dnia. Dziecko męczy się bardziej w pewnych porach dnia niż w innych, dlatego też w tym czasie występują większe zaburzenia emocjonalne. U niemowląt i małych dzieci emocjonalność osiąga punkt kulminacyjny w okresach poprzedzających normalną porę jedzenia i snu. Jeśli porządek dnia dziecka będzie naruszony i jeśli opóźni się czas karmienia dziecka albo kładzenia go do snu, to przed karmieniem i snem będzie ono szczególnie krzykliwe i poirytowane. Odnosi się to zarówno do dzieci starszych, jak i młodszych. (Goodenough, 1931).

Read More