Daily Archives 09/12/2015

Rywalizacja w zabawie z innymi dziećmi

Około piątego miesiąca dziecko zaczyna odróżniać ludzi znajomych od obcych. Przejawia się to w tym, że dziecko boi się i wstydzi obcych, po raz pierwszy ma to miejsce około szóstego miesiąca, a powszechnie występuje w czasie od dziewiątego do dwunastego miesiąca, to znaczy w okresie znanym jako „wiek obcości”. W tym czasie dziecko reaguje na obcych poważnym spojrzeniem, wydęciem ust, kwileniem i krzykiem. Chowa ono głowę i przytula się do osoby trzymającej je, W tym samym czasie zachowuje się ono przyjaźnie w stosunku do osób znanych. Pod koniec drugiego roku pojawia się drugi „wiek obcości”. Jego stopień nasilenia w dużej mierze zależy od okazji nawiązywania kontaktów z rozmaitymi ludźmi i z nowymi środowiskami. W tym czasie zaznacza się pragnienie unikania obcych, przejawiające się przeważnie w chowaniu głowy na łonie matki, chronieniu się za meblami, we wstydliwym wzbranianiu się przyjmowania rzeczy od obcych i niechęci prowadzenia rozmowy z obcymi, nawet w tym, że nie odpowiada na „dzień dobry”. To świadome, wstydliwe zachowanie się zaznacza się szczególnie między sześćdziesiątym szóstym i osiemdziesiątym szóstym tygodniem życia (Bühler, 1930: Shirley, 1933: Gesell i lig, 1940: Gesell i inni, 1949: Breckenridge i Vincent, 1955).

Read More

„Bandy”

Zabawa jako taka jest podstawą organizacji grupy, która ma dla dziecka charakter tymczasowy. W obrębie grupy funkcja przywódcy przechodzi z jednego dziecka na drugie w zależności od tego, które z dzieci podejmuje inicjatywę w specyficznych czynnościach, wykonywanych w danym momencie przez grupę. W czasie tych czynności powstaje dużo sporów, lecz są one przeważnie krótkotrwałe i nie wywierają trwałego wpływu na kształtowanie się grupy (Brown, 1954).

Read More

Stan liczebny rodziny odgrywa ważną rolę w rozwoju mowy dziecka

We wczesnym niemowlęctwie obecność lub brak starszego rodzeństwa nie ma wpływu na rozwój mowy. Postęp rozwoju mowy dźwiękowej jest taki sam zarówno wśród jedynaków, jak i wśród dzieci mających rodzeństwo. Jednakże w miarę jak dziecko rośnie, pojawiają się wyraźne różnice. Jedynacy przewyższają znacznie dzieci mające rodzeństwo w każdej fazie rozwoju języka (Davis, 1937b). Przyczyną jest to, że dziecko jedyne w rodzinie przez dłuższy okres czasu jest centrum uwagi matki (McCarthy, 1954). Ponadto współzawodnictwo wśród rodzeństwa może czasem wpłynąć na powstanie zaburzeń mowy dziecka, a zwłaszcza jąkania się, czego mogą uniknąć jedynacy pozbawieni tego współzawodnictwa (Missildine, 1946: McCarthy, 1946).

Read More

CZYNNIKI WPŁYWAJĄCE NA EMOCJONALNOSĆ

U każdego dziecka, podobnie jak u każdego dorosłego, stan emocjo- nalności zmienia się często w zależności od takich czynników, jak: zdrowie, pora dnia i wpływy środowiskowe. Kto próbuje kierować emocjo- nalnością dziecka, musi wziąć pod uwagę te czynniki, gdyż kierowanie emocjami jest najbardziej skuteczne wtedy, gdy polega na usuwaniu czynników działających jako przyczyny predysponujące. Wśród czynników wyznaczających emocjonalność dziecka najważniejszymi są:

Read More

Zazdrość

Zazdrość jest normalną reakcją na aktualną i przypuszczalną oraz faktyczną utratę miłości (Vollmer, 1946). Zazdrość wynika ze złości. Jest to postawa oburzenia skierowanego przeciw ludziom, natomiast złość może być skierowana przeciw ludziom, przeciw sobie samemu i przeciw rzeczom. Zazdrość może przybrać formę wybuchu, podobnego do napadu złego humoru, albo taką formę, w której uraza jednostki jest rzadko rozpoznana. Czasami przejawy zazdrości zawierają gniew i strach. Osoba zazdrosna jest niepewna uczuć kochanej osoby i boi się je utracić (Jersild 1954). To, jakie bodźce wywołują zazdrość i w jakiej formie ona się przejawia, zależy w dużym stopniu od wychowania i sposobu traktowania jednostki przez innych. Bez względu jednak na formę, ‚ zazdrość wytwarza zawsze uczucie niezadowolenia u jednostki i często prowadzi w mniejszym lub większym stopniu do złego przystosowania się do otoczenia (Garrison, 1952). Uczucie zazdrości może zniekształcić postawę jednostki wobec ludzi i świata nie tylko w okresie dziecięcym, ale i w całym jej życiu (Jersild, 1954a).

Read More