Monthly Archives Listopad 2015

Rozwój ruchów ramion i rąk

Ramiona i ręce dziecka są od chwili urodzenia w ciągłym ruchu. Początkowo ruchy składają się z niezgrabnych pchnięć, bezcelowych uderzeń, otwierania i zamykania palców. Ruchy te pojawiają się nawet w czasie snu, choć są one rzadsze niż wtedy, gdy dziecko nie śpi. Najczęstsze są ruchy rąk w kierunku głowy, ze względu na nawyk przybierania pozycji utrwalonej w okresie płodowym. Jedną z najwcześniejszych form koordynacji ruchów ramion są ruchy obronne, które pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni życia. Na początku są one słabo skoordynowane, lecz przy końcu drugiego tygodnia życia zaznacza się już wyraźna poprawa w ich koordynacji (Sherman i Sherman, 1929).

Read More

Początki zachowania społecznego

Pierwszymi reakcjami społecznymi dziecka są reakcje na osoby dorosłe. Tłumaczy się to tym, że normalnie pierwszymi kontaktami dziecka są kontakty z dorosłymi. Najpierw przeważają reakcje społeczne pozytywne, o czym świadczą późniejsze sposoby reakcji i okresy wieku, w których one normalnie się pojawiają. Pod koniec drugiego miesiąca dziecko odwraca główkę, gdy usłyszy głos ludzki, po czym pojawia się u niego uśmiech jako reakcja na uśmiech dorosłego lub na rytmicznie powtarzane dźwięki (np. ko-ko-ko). W tym czasie dziecko wyraża radość fikaniem nóżkami, uśmiechem i spontanicznym nieskoordynowanym machaniem rączkami.

Read More

PRAWIDŁOWOŚCI ROZWOJU SPOŁECZNEGO

Rozwój społeczny zaczyna się wtedy, gdy dziecko po raz pierwszy odróżnia osoby i rzeczy. Wprawdzie trudno jest określić dokładnie, kiedy to następuje, można to tylko orzec obserwując zewnętrzne zachowanie się dziecka. Ze względu na to, że środowiska małych dzieci są na ogół w głównych zarysach do siebie podobne, zachowanie się społeczne dzieci różni się dopiero później, to znaczy wtedy, gdy różnice indywidualne w środowisku zaznaczają się w bardziej typowy sposób. Dlatego to sposoby zachowania się społecznego dziecka w pierwszych dwóch latach życia są zasadniczo podobne do zachowania się innych dzieci w tym samym wieku i na tym samym stopniu rozwoju intelektualnego.

Read More

Jąkanie się

Spazmy w jąkaniu są różne u różnych osób, a także przebiegają inaczej od czasu do czasu u tej samej osoby. Ludzie, którzy jąkają się w trakcie głośniejszego czytania albo rozmowy, niekoniecznie muszą się jąkać gdy śpiewają lub prowadzą rozmowę telefoniczną, lub też, gdy przemawiają publicznie (Blanton, 1929: Merry i Merry, 1950: Davis, 1939: Bender, 1944: Kastein, 1947: McCarthy, 1947, 1954: Glasner, 1949: lig i inni, 1949: Hildreth, 1950: Métraux, 1950: Breckenridge i Vincent, 1955).

Read More

Różnorodność wypadków wśród dzieci

Różnice pomiędzy dziećmi, które są szczególnie skłonne do ulegania wypadkom, a tymi, które się pod tym względem nie wyróżniają, wynikają z różnic środowiskowych. Atmosfera domowa dzieci łatwiej ulegających wypadkom jest bardziej’autorytatywna. Stosuje się tu więcej rozkazów, gróźb, zakazów niż w środowiskach dzieci, które rzadziej ulegają wypadkom. Dzieci skłonne do ulegania wypadkom należą przeważnie do rodzin wielodzietnych i są póź-

Read More

Prawidłowości rozwoju – kontynuacja

Ponieważ pierwszą grupą społeczną dziecka jest jego rodzina, przeto ona właśnie odgrywa doniosłą rolą w kształtowaniu jego postaw i nawyków. Prócz tego, gdy dziecko podrośnie, rodzina wpływa na nawiązywanie przez nie kontaktów z innymi grupami. W grupie rodzinnej dziecko rozwija w sobie łatwość przynależenia, względnie poczucie, że jest ono pożądanym członkiem następnych grup, do których wchodzi. Jeżeli jest ono pożądane w rodzinie, jego poczucie przynależności grupowej przechodzi na inne grupy. Ponadto dziecko uczy się cenić i rozumieć różnych ludzi poprzez swoje związki z członkami najbliższej rodziny, z krewnymi i z sąsiadami (Hattwick 1940). Społeczne zachowanie się i postawy dziecka są zdeterminowane nie jakimiś szczegółowymi wpływami wczesnego środowiska rodzinnego lub pozarodzinnego, lecz raczej całokształtem czynników środowiskowych, wśród których dziecko się rozwija (Portenier, 1943).

Read More

Kochamy dzieci takimi, jakie są

Jakiś chłopiec w wieku lat 10 jest zdecydowanie niższy od równolatków, niższy nawet od swojej 8-letniej siostry. W odczuciu rodziców to prawdziwa tragedia, ciągną więc malca nieustannie do coraz to innych lekarzy, choć wszyscy zgodnie stwierdzają, że nie kryje się za tym żadne schorzenie na tle niedoboru — niski wzrost jest w tym przypadku po prostu wrodzoną cechą osobniczą. Niepokój rodziców manifestuje się również w inny sposób. Ciągle namawiają małego, żeby więcej jadł, bo dzięki temu będzie szybciej rósł. Gdy ktokolwiek uczyni jakąś aluzję do jego wzrostu, porównując np. z siostrą czy kolegami, rodzice skwapliwie zapewniają, że chłopiec jest znacznie inteligentniejszy.

Read More

Urazy głowy

Upadek na głowę zdarza się dość często, począwszy od wieku kiedy niemowlę zaczyna się swobodnie przewracać (i w związku z tym może się sturlać z łóżeczka). Gdy zdarzy się to po raz pierwszy, rodzice oskarżają się zwykle o niedopatrzenie.

Read More

Uczucia dzieci pojawiają się często

Ten przejściowy charakter uczuciowego zachowania się dziecka nasuwa często dorosłym pytanie, czy dziecko doznaje uczuć tak głębokich, jak dorosły. Nagłe przejście od jednej reakcji uczuciowej do drugiej nasuwałoby przypuszczenie, że tak nie jest. Zmienność uczuć może być przecież niezależna od ich głębi. Dziecko wyraża swoje uczucia w sposób niepohamowany. Stopniowo zaczyna kształtować swój system powściągliwości uczuciowej. Uczucia małego dziecka przechodzą szybko z jednej skrajności w drugą, ponieważ w wyniku niedojrzałości intelektualnej i braku doświadczenia dziecko nie rozumie w pełni sytuacji. Na skutek krótkotrwałej uwagi może ono z łatwością przenosić uczucia z jednego przedmiotu na drugi. Stany uczuciowe dziecka są podobne do stanów uczuciowych osoby, u której usunięto przednią część płatu czołowego: zachowanie się emocjonalne tej osoby określane jest jako „dziecinne” ponieważ brak mu głębi, ponieważ nie jest hamowane i wskutek tego występuje szybkie przerzucanie się z jednego stanu uczuciowego w drugi. Zachowanie dziecka wyraźnie kontrastuje z dojrzałym emocjonalnym zachowaniem dorosłych, odznaczającym się większą stałością (Bousfield i Orbison, 1952),

Read More

Złość

W okresie dziecięctwa złość jest znacznie częstszą reakcją emocjonalną niż strach. Dzieje się to dlatego, że: 1) w środowisku dziecka istnieje więcej bodźców wywołujących złość niż bodźców wywołujących strach i 2) we wczesnym wieku dużo dzieci odkrywa, że złość jest doskonałym środkiem zwrócenia na siebie uwagi albo zaspokojenia swoich pragnień. Z każdym rokiem, w miarę jak dziecko rośnie, zwiększa się liczba sytuacji wywołujących złość. W konsekwencji wraz z wiekiem rozwija się coraz więcej reakcji złości różnego rodzaju, podczas gdy liczba reakcji strachu zmniejsza się dzięki wzrastającej umiejętności stwierdzenia, że w większości przypadków nie ma żadnych realnych powodów do strachu.

Read More

Początki zachowania społecznego – kontynuacja

W tym wieku dzieci uśmiechają się do osób znajomych, śmieją się bawiąc się w „a ku-ku”, naśladują proste czynności, takie jak klaskanie w ręce i wywijanie rękoma, przeszkadzają i po raz pierwszy przejawiają lęk przed obcymi (Biihler i Hetzer, 1928: Biihler, 1930: Shirley, 1933: Kelting, 1934: Gesell i inni, 1940: Spitz, 1946, 1949: Gesell i lig, 1949: Merry i Merry, 1950: Jersild, 1954).

Read More