Daily Archives 23/11/2015

Radość, przyjemność, zadowolenie

Radość, której łagodniejszą formą jest zadowolenie albo przyjemność, stanowi reakcję pozytywną, ponieważ jednostka doświadczająca jej nie czyni żadnych wysiłków, aby uniknąć sytuacji, które ją wywołują. Przyjmuje ona dawną sytuację i dąży do jej przedłużenia ze względu na jej przyjemne efekty. W każdym wieku występują wyraźne prawidłowości dotyczące bodźców wywołujących uśmiech i śmiech (Ames, 1949).

Read More

Reakcje na inne dzieci

Reakcje społeczne dziecka na dzieci w tym samym wieku są późniejsze niż reakcje społeczne na dorosłych. Pierwszym objawem tego, że dziecko zauważa drugą osobę, jest jego uśmiech na widok drugiego dziecka, pojawiający się w piątym miesiącu życia, albo żywe zainteresowanie krzykiem drugiego dziecka. Od szóstego do ósmego miesiąca dziecko nie przejawia zainteresowań innymi dziećmi, toteż kontakty z nimi są nieliczne. Kontakty przyjazne polegają na spoglądaniu na kogoś, uśmiechaniu się, wyciąganiu rączek i chwytaniu go, podczas gdy kontakty nieprzyjazne polegają na zabieraniu przedmiotów innemu dziecku, co często prowadzi do agresywności. Między dziewiątym a trzynastym miesiącem dziecko czyni doświadczenia na innych dzieciach, ciągnąc je za włosy i za odzież, naśladując zachowanie się i głos innych oraz po raz pierwszy przejawia gotowość współpracy i społecznego używania przedmiotów. Chęć walki staje się intensywniejsza i skierowana jest na inne osoby. W przypadku zabrania dziecku zabawki złości się ono, walczy i krzyczy (Buhler, 1930: Bridges, 1931, 1933: Beaver, 1932: Maudry i Necula, 1939: Merry i Merry, 1950: Jersild, 1954).

Read More

Reakcje zazdrości

W miarę jak dzieci rozszerzają swoje zainteresowania na sprawy pozarodzinne, zazdrość w stosunku do członków rodziny przejawia się w mniejszym stopniu. Może ona wyrazić się w reakcjach dziecka skierowanych na kolegów szkolnych oraz kolegów z tej samej klasy, a zwłaszcza na tych, którzy wyróżniają się w nauce i sporcie, albo tych, którzy uznawani są za przywódców grupy. Jeśli nauczyciel w szkole ma swoich ulubieńców lub wprowadza niesprawiedliwe rozróżnienia między dziećmi, może wywołać zazdrość tak silną jak wśród rodzeństwa (Merry i Merry, 1950). Dzieci przeważnie zazdroszczą swoim kolegom ich powodzenia w pracy szkolnej i w sporcie oraz większej liczby przyjaciół. Większość dzieci, nawet wśród najmłodszych, przejawia zazdrość o posiadanie większej ilości przedmiotów.

Read More

Rywalizacja – kontynuacja

Gdy dzieci współzawodniczą z obcymi, są spokojniejsze niż wtedy, gdy współzawodniczą ze swymi przyjaciółmi. We współzawodnictwie z przyjaciółmi są hałaśliwe i podniecone (Philip, 1940). Małe dzieci na ogół potrafią dłużej wytrwać w pracy współzawodnicząc z innymi, niż gdy pracują same (Wolf, 1938). Rywalizacja kończąca się kłótnią częściej ma miejsce w obecności osoby trzeciej, zwłaszcza dorosłej, której uznania dziecko pragnie, niż wtedy, gdy dwoje dzieci współzawodniczy ze sobą bez świadków (Gottemoller, 1943). Jedną z najbardziej powszechnych form współzawodnictwa między małymi dziećmi jest przechwalanie się lepszym wykonaniem jakiejś czynności lub posiadaniem przedmiotu, który w przechwałkach dziecka ma większe znaczenie niż ten, który ma inne dziecko (Jersild, 1954).

Read More