Daily Archives 09/11/2015

WŁAŚCIWOŚCI ROZWOJU MOTORYCZNEGO

Rozwój kontroli nad ruchami ciała przebiega równolegle do rozwoju ośrodków motorycznych mózgu. Móżdżek albo niższa część mózgu, w której mieści się ośrodek równowagi, rozwija się szybko we wczesnych latach życia i osiąga praktycznie swoją normalną wielkość w okresie, kiedy dziecko osiąga pięć lat życia. Okres najszybszego wzrostu przypada na drugą połowę pierwszego roku życia i pierwszą połowę drugiego roku życia, kiedy dziecko zaczyna uczyć się chodzić (Gesell i inni, 1940). We wczesnych latach dziecięctwa dokonuje się również rozwój w górnej części mózgu, to jest w korze mózgowej. Przebiega on także równolegle do rozwoju sprawności motorycznych.

Read More

Badania nad dziećmi umysłowo upośledzonymi

Inteligencja. Związek pomiędzy inteligencją a mową jest, jak zauważono, tak wyraźny, iż często twierdzi się, że mowa dziecka jest najlepszym wskaźnikiem poziomu jego inteligencji. Odnosi się to nie tylko do początków mowy i poziomu inteligencji we wczesnych latach, ale także do zakresu słownika w różnych okresach dziecięctwa (Terman, 1926: Shirley, 1933: Williams, 1937: Gerwirtz, 1948: Merry i Merry, 1950: Garrison, 1952: McCarthy, 1954: Breckenridge i Vincent, 1955). Wśród niemowląt wzrasta zależność pomiędzy wymową dźwięków a poziomem inteligencji do okresu dwóch lat życia, a po tym okresie istnieje ścisły związek pomiędzy rozwojem mowy a ilorazem inteligencji (Spiker i Irwin, 1949). Na podstawie wczesnego rozwoju wymowy dźwięków przypuszcza się, że stosunek częstotliwości wymawiania spółgłosek i samogłosek jest lepszym wskaźnikiem rozwoju intelektualnego niż jakieś pomiary inteligencji dziecka (Catalano i McCarthy, 1954). Chociaż rozwój wczesnej mowy jest wskaźnikiem rozwoju intelektualnego, jednakże wskaźnik ten powinien być stosowany z dużą ostrożnością. Dziecko, które posiada inteligencję normalną lub powyżej normalnego poziomu, mówi zwykle wcześnie. Jednakże opóźnienie początków mowy o kiika miesięcy lub więcej nie jest najczęściej poważnym dowodem tępoty dziecka (Jersild, 1954).

Read More

Współdziałanie

Małe dziecko około drugiego albo trzeciego roku życia jest egocentryczne i kłótliwe: dlatego trudno wpłynąć na to, aby bawiło się kolektywnie z innymi dziećmi. Gdy ma ono do czynienia z dorosłymi, dorosły jest stroną, która daje, podczas gdy dziecko bierze, przejawiając nieznaczną gotowość do odwzajemnienia się. Większość zabaw z innymi dziećmi to zabawy, w których poszczególne dzieci bawią się obok siebie: sporadycznie tylko przejawiają się w nich momenty ‚ współdziałania. Pod koniec trzeciego albo czwartego roku życia zwiększa się udział dziecka w zabawach grupowych, które trwają już dłużej. Im więcej okazji ma małe dziecko do przebywania z innymi dziećmi, tym wcześniej nauczy się z nimi współdziałać. Do współdziałania w pracy grupowej dziecko jest zdolne dopiero przed ukończeniem szóstego albo siódmego roku życia. Dziecko chętniej współdziała w grupach przyjaznych niż w grupach nieprzyjaznych (Hirota, 1951). Im głębsza przyjaźń, tym wyższy stopień współdziałania (Wirght, 1943)

Read More

Badania prowadzone nad społecznym przystosowaniem się dzieci

Ze wszystkich czynników środowiskowych, które’we wczesnych latach życia dziecka wpływają na jego zachowanie się i postawy spełczne, najważniejsze są chyba metody wychowania dziecka stosowane przez rodziców. Małe dzieci wychowywane w atmosferze demokratycznej przejawiają w zachowaniu się typ aktywny, społecznie rozwinięty, zarówno wrogi i władczy, jak i przyjazny. Ich postawa agresywna i władcza jest na ogół znacznie rozwinięta, toteż niełatwo schodzą one do podrzędnej roli w grupie. Z czasem uczą się one opanowywać swoje niepodporządkowane i agresywne zachowanie zyskując korzystne miejsce w grupie. W rodzinie demokratycznej panuje nie tylko wolność, lecz również wysoki stopień współdziałania między rodzicami a dziećmi, a to dzięki spontanicznemu przejawianiu się uczuć ze strony rodziców. Rodzice zachęcają dziecko do aktywności, wymagającej bystrości umysłu, oryginalności i pomysłowości.

Read More

Nastawienie rodziców podlega zmianom

Prawie wszyscy rodzice poważnie upośledzonych dzieci przeżywają to w sposób dość zbliżony, a ich nastawienie psychiczne przechodzi przez określone fazy. Najpierw dominuje uczucie prawdziwego szoku i zrozumiałego żalu. „Dlaczego musiało się to zdarzyć w naszej rodzinie?” Następnie bardzo często rozwija się poczucie winy (co omawiam w punkcie 853). „Co złego zrobiłam, czy zrobiłem, a czego nie zrobiłem, co powinienem był zrobić?” Lekarz musi nieustannie wyjaśniać: „Nie byliście w stanie zapobiec takiemu stanowi dziecka.” Upływa jednak wiele czasu, zanim rodzice będą o tym wewnętrznie przekonani.

Read More